Enlaces

Mostrando entradas con la etiqueta Bogotá. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Bogotá. Mostrar todas las entradas

martes, 7 de agosto de 2012

Comida típica colombiana: o ajiaco

Un dos restaurantes típicos da zona vella de Bogotá, moi recomendable
A gastronomía colombiana non é ningunha marabilla... Os pratos son pouco elaborados en xeral e consisten en alimentos cociñados aparte, polo que apenas xogan coa mistura de sabores durante a preparación. No día a día o común é comer arroz en branco (este non falla nunca) con carne de vaca ou polo (á prancha), ensalada (moitas veces ensalada con froitas e con herbas que descoñezo porque a "nosa" ensalada de leituga e tomate non abonda por aquí), patacas (fritidas, asadas, ó forno), feixóns, etc. Todo preparado por separado e servido no mesmo prato. O certo é que é moi nutrtivo, pero acaba sendo monótono... Aquí non teñen tanta variedade de receitas coma nós. así que apenas preparan guisos nos que os sabores se complementan e potencian. Con isto non quero dicir que en Galicia non se cociñe moitas veces algo sinxelo, como pode ser un bistec con patacas ou arroz, pero de cando en vez hai cocido, estofado, guiso... Aquí eso non é tan común, e moito menos nos restaurantes de menú do día.

Saíndose desa tónica xeral, existen algunhas honrosas excepcións que destacan dentro da gastronomía colombiana, coma o "ajiaco santafereño". Este prato típico de Bogotá leva diferentes tipos de patacas, millo, alcaparras, tona, polo esmiuzado, etc.; e sérvese acompañado de arroz en branco (non podía faltar, aquí cómese máis arroz que na China) e aguacate. Unha auténtica delicia!

Ajiaco santafereño completo

domingo, 5 de agosto de 2012

Parabéns Bogotá polos teus 473 anos!

Construtores
Este 6 de agosto Bogotá fai 473 anos e hai que celebralo! Os primeiros eventos conmemorativos deste acontecemento tiveron lugar esta fin de semana, pero estenderanse todo o mes: desfiles, concertos, habiliación dunha praia no Parque Simón Bolívar, etc.


Espigas de millo danzando
Hoxe celebrouse o desfile de comparsas das 20 localidades que compoñen Bogotá. É curioso, pero este desfile é o máis parecido ó entroido que vin nesta cidade, porque o entroido nas datas tradicionais non ten seguemento.

Feixes de ladrillos
No desfile houbo moita referencia á construción, ás colleitas, a criaturas fantásticas e animais e vexetación exótica. Todo moi pagano e con moito sentido para un aniversaro dunha cidade coma esta. Por outra banda, tamén desfilaron algunhas comparsas disfrazadas de alieníxenas, paiasos e outras cousas ás que, sinceiramente, non lles atopo moito sentido para un evento destas características, que non é un entroido (aínda que poida parecelo).

O brasileiro este desfrutou máis que en Río
Teño que dicir que me gustou moito ver tanta cor, tanta ledicia, tantas coreografías máis ou menos vistosas e tanta percusión e música de vento (algunha moi tropical, outra, sorprendentemente, moi balcánica; desfrutei moito coa comparsa de Usaquén, que apareceu tocando Kalashnikov!). O certo é que pasei un bo anaco con este desfile. Tamén desfrutou o brasileiro da foto, que non parou de tirar fotos en ningún momento; eu creo que desfrutou máis deste espectáculo que dos famosos carnavais do Brasil...


Zancudos caracterizados de bestas fantásticas
Durante unhas horas desfilaron polo centro da cidade comparsas, xigantes e cabezudos; que polo que vexo, son garantía de éxito en calquera recuncho do mundo (aquí trunfan especialmente os zancudos, non había comparsa que non levase entre un e un cento deles).

Cabezudos, un clásico
Tamén sacaron de paseo a algunhas mozas sen xustillo, que eso tamén é unha garantía para manter o interese, o meu polo menos...

Carroza con mozas en pelotas. Pagou a pena vir

Bolívar non podía faltar

Maqueta de Bogotá

Paisanos que veñen de facer a colleita

Ents!

Colleita móvil

Colombianos de diferentes épocas danzando

Xilofonistas, como no exército!


Loros trompetisas que ían tocando Kalashnikov, de Goran Bregovic. Boísimo!

Mozas desfrazadas de moedas sexy (apretadas e cunha perna ó aire), Colombia é así



sábado, 4 de agosto de 2012

O museo do ouro


Fachada principal do Museo do ouro
Colombia é o país onde naceu a lenda de El Dorado que tanto fascinou ós conquistadores epañois cando arribaron a este continente, polo que hai poucos sitios mellores nos que adicarlle un museo a este preciado metal.

Caracola de ouro empregada como trompeta
Agochada nun edificio máis ben feo, atópase unha impresionante colección de arte en ouro que os colombianos precolombinos desenvolveron ó longo de séculos. Por que traballan tanto o ouro? Pois porque é amarelo, coma o sol.

Barca muisca, a peza principal do museo

Unha das pezas máis singulares do museo é a barca de ouro que se ve na foto de arriba. Esta barca representa un ritual no que o cacique navegaba ata o centro da laguna de Guatavita (El Dorado) e tiraba no seu interior pezas de ouro e esmeraldas. Para os muiscas o ouro representaba ó sol e á masculinidade, ó tempo que as lagunas representaban a feminidade. En poucas palabras e sen simbolismos místicos, o ritual consistía en meter toda a masculinidade posible nun burato húmido... A humanidade sempre foi así de simple...

As coroas servían para identificar ós caciques co sol (se Baltar pillara unha...)
O cacique era o representante do sol, por eso debía cobrirse de adornos de ouro que o identificasen co astro. Eso sí, aínda que sol só hai un, os muiscas non eran parvos e dividían o poder en dous caciques, porque sabían ben que o exceso de sol queima, así que o reparto do poder evitaba que ós caciques se lles fose a man.

Creo que esto non era exactamente o que quería facer o orfebre...
Aínda que os nativos precolombinos traballaban moito o ouro, non acadaron as cotas de perfeción doutras culturas moi anteriores. A súa grande aportación foi a aleación. Dominaban a mezcla do ouro con outros metais, o que lles permitía xogar coas tonalidades e o brillo das súas pezas. Esto serviulles para enganar (sen maldade) e anoxar enormemente ós españois, que cando fundían as pezas descobrían que ata un 75% do metal obtido era cobre... Aínda así ceo que saían gañando coas súas transaccións...

Ollo con este conxunto de xoias, que hai un cobrepichas!


Máscaras de ouro

Representación do sol: un fulano cunha coroa de raios transportado por aves

Conxunto de xoias dun cacique (esta vez sen cobrepichas)

As salas do museo son auténticas caixas fortes

Diorama sobre a vida precolombina

Un día calquera

Os cerros dende a miña rúa. Hoxe en Bogotá é un día coma outro calquera
Sábado, 4 de agosto de 2012. Hoxe en Bogotá é un día coma outro calquera, un día típico de outono, coma sempre nesta cidade. Hai 11 meses dende que estou vivindo aquí, 8 meses e 3 días lonxe da casa...

Debería quedarme un mes para voltar a Galicia, pero ofrecéronme renovar, polo que aínda me quedarán por diante outros 13 meses neste país, ata o 4 de setembro de 2013. Que morriña!

Aproveito para mandarvos unha aperta ben forte a todos. Bótovos en falta...


lunes, 30 de julio de 2012

Mostra de cinema español

Cartel de presentación da mostra
O xoves pasado comezou a Mostra de cinema español en Colombia. A proxección inicial foi Flamenco, flamenco, de Carlos Saura. Non é unha película, nin un documental, só unha serie de videoclips consecutivos das grandes estrelas do flamenco.

O embaixador, o conselleiro cultural e o director da cinemateca de Madrid na cerimonia inaugral
Non hai presentación, nó nin desenlace; non hai un argumento nin unha vontade real de amosar que é o flamenco nin a súa historia e evolución. Así que lonxe de ser unha película, boa ou mala, é máis ben un programa de videos da MTV. Demasiado para min, e demasiado para moitos colombianos que se foron antes de rematar a proxección (eu calcularía que un 20% abandoaron a sala antes de rematar o filme)...Mentres a xente saía, non podía deixar de imaxinar cómo sería a estrea en Andalucía dunha película deste tipo sobre o vallenato, por exemplo.

Tomando posicións para o evento
Unha mágoa, pero na miña opinión non foi a mellor escolla para comezar unha mostra na que sí que hai un fato de boas películas que representarían mellor o que é o cinema español....

Pero coma sempre, son eu o que está equivocado, porque ó final da proxección o públic que quedaba aplaudiu con ganas... Cuestión de gustos...

miércoles, 18 de julio de 2012

14 de xullo, día de Francia

Monsieur, con Ferrero Rocher nos ha conquistado...
14 de xullo: día da festa nacional francesa, evento na casa do embaixador. Pensando que non me deixarían entrar coa miña cámara optei por non levala, así que só me quedou esta foto prestada tomada cun teléfono móvil para testemuñar que estiven alí.

Un pouco de viño, un pouco de paté, algúns doces e licores típicos servidos por uns camareiros de primeira categoría e listo, polo demáis, unha festa coma outra calquera con música "main stream" e xente bébeda, eso sí todos moi elegantes (ou horteras, depende de como se mire). Botei en falta un camareiro cunha desas pirámides inagotables de Ferrero Rocher como as dos anuncios, que decepción!




Pero voltando o principio... non levei a miña cámara, que erro tan grave!, porque non hai palabras para describir a prea que levaba a dona do embaixador... Como me gustaría poder ter unha foto ou, mellor aínda, un video cos seus momentos estelares!...

Sinto ser eu quen vos teña que informar do que sucede nestas festas despóis de qe so do Hola tomen as súas fotos, pero debedes saber que os "importantes" tamén beben; e como beben!

martes, 17 de julio de 2012

Unha foto cun "coleguita"


Alguén dixo que hai que ter amigos ata no inferno (neste caso no Goberno...). Amigo, amigo... non, podemos deixalo en "coleguita", pero aí queda o testemuño...


lunes, 9 de julio de 2012

O meu concerto favorito de Rock al parque 2012


"¿Que quiénes somos?, ¿de dónde venimos?, ¿a dónde vamos?..... si se acaba el vino..... SOMOS SINIESTROOOOOO TOTAAAAAAAAL, SINIESTROOOOOOO TOTAAAAAAL" (a partir do minuto 3).

Que ben o pasei no Rock al parque cantando e saltando con Sinietro Total!... Podo asegurar que nunca pensei que vería nesta cidade a esta banda, así que cando confirmaron a súa presenza no festival aledeime arreo.

Sorpendeume moitísimo a cantidade de xente que houbo no concerto comparado con outras bandas que tocaron no mesmo esceario, pero sorprendeume máis aínda a cantidade de xente que cantaba as súas cancións!

O concerto foi espectacular e o público pasouno en grande saltando e berrando coma tolos. O video é un bo exemplo do ben que o pasaron os colombianos (e algún que outro galego) con grandes éxitos como Bailaré sobre tu tumba ou Somos Siniestro Total.



viernes, 6 de julio de 2012

Rock al parque 2012

A miña primeira visión do Rock al parque 2012
Entre o 30 de xuño e o 2 de xullo celebrouse en Bogotá a edición 2012 de Rock al parque, 3 días de música con entrada gratuita nos que se xuntan milleiros e milleiros de persoas para desfrutar do festival máis grande de Latinoamérica.

Blonde Redhead, un auténtico coñazo

O certo é que Rock al parque non é só rock, tamén hai pop, reggae e outros estilos, algúns deles inclasificables (Los pirañas son o mellor exemplo de música inclasificable). Polos 3 escearios do Parque de Bolívar pasaron bandas para case tódolos gustos...

Esceario principal ateigado de xente
As grandes estrelas desta edición foron Charly García, un ídolo arxentino que xa ronda os mil anos e do que descoñecía completamente a súa exisencia ata que consultei o programa do festival, a pesares de que é unha lenda viva do rock (ou eso parece); e NOFX, unha banda desas de toda a vida pero que nunca seguín de preto.

Sistema Solar, uns colombianos moi divertidos

Pero eu non me me quedei a ver a ningún destes cabezas de cartel... A gran atracción para min era outra, pero ata mañá non penso desvelar a incógnita...

miércoles, 4 de julio de 2012

Orgullo gay en Bogotá

Batman e Robin, uns clásicos

O domingo celebrouse a marcha do orgullo gay (e lesbiana, transexual, etc.) en Bogotá. Colombia segue a ser un país no que queda moito por facer e reivindicar en materia de igualdade de dereitos e de trato, así que manifestarse aquí ten doble mérito xa que nesta sociedade tan machista os homosexuais seguen a verse coma enfermos, dexenerados e todos eses adxectivos que xa coñecedes. Enfermos non, pero horteras... Sinceramente, non creo que haxa moitas cousas máis horteras que un desfile gay, pero paga a pena pasarse un rato a apoiar e a curiosear tamén, por suposto.


A carroza máis elaborada de todas
O certo é que o desfile é un pouco amateur e as carrozas non eran máis que camións con equipo de son, globos, fulanos en gallumbos e transexuais vestidas de Norma Duval. A carroza que máis me gustoufoi o tanque gay porque se vía que polo menos lle botaran un pouco de imaxinación. Pola contra, a carroza de Master Venus (un grupo local) nunca debeu sair da casa, polo menos non con micrófono e altofalantes... Menuda dor de cabeza!

Norma Duval

As amigas de Batman e Robin

Master Venus... con dúas cancións poden reventarvos os tímpanos!

Globos, fulanos en gallumbos e camións

Máis gallumbos
 
Quería ser unha princesa, pero acabou sendo un chourizo embutido

Algunha que outra pluma

Máis carne...

viernes, 22 de junio de 2012

Unha colombianada na Praza de Bolívar...

Fachada traseira do Capitolio
O prometido é débeda, chegou o momento de descobrir cal é a curiosidade máis importante da Praza de Bolívar...
Fachada principal do Capitolio
Cando construiron o Capitolio Nacional de Colombia cometeron un pequeno erro e construiron a fachada principal, que debería asomar cara a praza, na parte traseira e viceversa. É dicir, o que hoxe se ve na Praza de Bolívar debería estar no lado contrario e a fachada principal debería ser a que se ve na foto de arriba. Unha "colombianada" de primeira.

Aínda que ben pensado tampouco estrana tanto ver os políticos gardándose a mellor parte para eles e ensinándolles o cu ó resto do pobo, aínda que sexa o cu dun edificio...