El Dorado

Praza central de Guatavita

Guatavita é unha das excursións obrigadas cando se visita Bogotá. Xa hai tempo que tiña ganas de facer esta escapada (dende que cheguei ó país), pero como era algo tan cercano e sinxelo de facer en calquera momento, pois foise pospoñendo a cousa ata hai un par de semanas, cando xa case cumpría o meu primeiro ano aquí. 

O cacique de Guatavita

O pobo de Guatavita é bonito, pero en realidade é "de mentira". A vila orixinal inundouse tras a construcción do embalse de Tominé, polo que o pobo actual é unha reconstrucción que só conta cun unas pocas décadas, así que a súa arquitectura e espírito colonial non son máis que un decorado.

Camiñando ata os 3.000 metros de altura para ver a laguna

O verdadeiramente interesante de Guatavita é a súa laguna, un lugar máxico onde naceu un mito universal: A lenda de El Dorado. Neste fermoso lago os muiscas facían un ritual consistente en tirar ouro e esmeraldas no seu interior como ofrenda ós seus deuses. A sona que acadou este ritual chegou a oidos dos exploradores españois, de xeito que diferentes conquistadores foron chegando a este lugar na busca das máis inmensas cantidades de ouro endexamáis vistas.

A primeira visión da laguna

Os españois foron os primeiros, pero non os únicos en chegar. A característica común a todos os que se interesaron por El Dorado era a cobiza, cobiza tal que os levou a drenar a laguna ata case desecala. De feito, as ribeiras orixinais da laguna estaban máis de 30 metros por enriba do que están na actualidade.

Guatavita, un fermoso decorado

A laguna ten unha cor verde que varía de intensidade ó longo do día dependendo da claridade e da posición do sol, podendo pasar dende unha cor verde oscura a unha cor esmeralda intensa en só uns minutos. A importancia simbólica deste lugar segue a atraer hoxe en día a indíxenas de zonas lonxanas para faceren os seus rituais e peticións ós deuses (pero creo que xa non botan ouro...).

Guatavita na tardiña

Situado a só unha hora e media en bus dende Bogotá (máis unha hora a pé ata a laguna), Guatavita é, como dicía ó principio, unha das excursións imprescindibles cando se visita a capital colombiana, coa ventaxa de que realmente non é un destino masificado.

A laguna de Guatavita

Uns iluminados meditando diante da laguna

A laguna de Tota

Navegando pola laguna

Aínda non conseguín reunir o resto das fotos da viaxe por Boyacá (á miña cámara acabóuselle a batería a metade de excursión), polo que non dipoño de tódalas fotos que quixera para ilustrar a visita á laguna de Tota... Esto é todo do que teño polo momento...

Primeiro mirador que atopamos sobre a laguna, pagou a pena chegar ata aquí

A laguna de Tota é o lago máis grande do país e na súa ribeira atópase a praia natural de area branca máis alta do mundo, xa que está situada a 3.015 metros sobre o nivel do mar. Como podedes imaxinar, ó estar a tanta altura, nesta praia pódese facer de todo menos tomar o sol, porque hai un frío de carallo. Bañarse tampouco semella ser unha gran idea pero...

Desfrutando do día de praia no chiringuito

...ben mirado, son galego demáis como para que un pouco de vento frío e auga ben fresca me arreden de darme un bo baño nesta paraxe tan semellante ás fermosas rías galegas. Polo tanto, non desaproveitei a oportunidade de me bañar na praia de area máis alta do mundo; agora xa me queda outra cousa menos por facer na vida.

Vaia corpo xeitoso que teño!

Por certo, visto o corpo que se me está a quedar cos anos, deste mes non paso sen apuntarme ó ximnasio para poñer cada cousa onde ten que estar.

(O video non é meu, pero pódese apreciar a beleza da paisaxe e as semellanzas coas rías).

O lago de Quilotoa

Lago de Quilotoa

A última das excursións que fixen en Ecuador foi a Quilotoa,  onde hai unha laguna dentro do cráter dun volcán apagado.

Asomando ó lago polo empinado sendeiro de descenso

Chegar a Quilotoa é barato e relativamente sinxelo (basta con coller un autobús dende Quito a Latacunga e dende Latacunga outro autbús ata Quilotoa) e barato (aproximadamente 7 dólares). Pero que sexa sinxelo non quita que sexa un desprazamento longo...

Unhas das paisaxes máis fermosas que nunca vin

Houbo que invertir unhas 6 horas para chegar e 5 para regresar a Quito, pero podo garantizar que a paliza paga a pena. Quilotoa é, sen dubidalo, un dos sitios máis fermosos que tiven a oportunidade de ver na miña vida.

O azul da auga de Quilota é espectacular

O único do que me arrepinto é de non ter quedado a pasar unha noite neste lugar para poder aproveitar a fondo algunhas das actividades que se poden  realizar no lago: paseos en lancha motora, en kaiak, a cabalo, a pé, etc.

Trazado do sendeiro para descender ata a beira do lago

Se algún día tedes a oportunidade de viaxar ata a capital ecuatoriana, non deixedes pasar a posibilidade de achegarvos ata este incrible cráter volcánico e baixar polo recén remodelado paseo que vai dende a aldea (apenas 10 casiñas mal contadas) ata a beira mesma da auga.

Águia sobrevoando os Andes

Quedoume a pena de non poder  ver a ningún cóndor sobrevoando esta zona da cordilleira andina, pero a cambio sí que había unha chea de águias, falcóns e gaviáns. De tódolos xeitos non perdo a esperanza de ver ó mítico cóndor nalgunha das miñas próximas excursións...

Dentro do cráter hai un hoteliño

E para rematar, unha recomendación para cando poidades achegarvos a Quilotoa, por se vos apetece pasar a noite alí; que saibades que hai un hoteliño dentro do cráter. Curioso, non sí?