Erupción do Nevado do Ruiz

Hai pouco máis dunha hora entrou en erupción o volcán colombiano "Nevado del Ruiz". De momento só houbo unha explosión pero non hai indicios de ríos de lava, aínda que xa están en marcha os plans de evacuación para os pobos máis cercanos.

Nun día coma hoxe ven á memoria a traxedia de Armero, sucedida en 1985 a causa dunha erupción deste coloso que levou por diante a máis de 23.000 persoas e deixou a outras 5.000 feridas. Creo que todos lemabraredes este video coa agonía de Omaira...

Pola miña parte espero que non pase nada grave e que, cun pouco de sorte poida verse a columna de fume dende Bogotá, porque o volcán está a pouco máis de 150 quilómetros da cidade; pero para eso necesitaremos que mañá sexa un día despexado, e eso en Bogotá non é doado...

O lago de Quilotoa

Lago de Quilotoa

A última das excursións que fixen en Ecuador foi a Quilotoa,  onde hai unha laguna dentro do cráter dun volcán apagado.

Asomando ó lago polo empinado sendeiro de descenso

Chegar a Quilotoa é barato e relativamente sinxelo (basta con coller un autobús dende Quito a Latacunga e dende Latacunga outro autbús ata Quilotoa) e barato (aproximadamente 7 dólares). Pero que sexa sinxelo non quita que sexa un desprazamento longo...

Unhas das paisaxes máis fermosas que nunca vin

Houbo que invertir unhas 6 horas para chegar e 5 para regresar a Quito, pero podo garantizar que a paliza paga a pena. Quilotoa é, sen dubidalo, un dos sitios máis fermosos que tiven a oportunidade de ver na miña vida.

O azul da auga de Quilota é espectacular

O único do que me arrepinto é de non ter quedado a pasar unha noite neste lugar para poder aproveitar a fondo algunhas das actividades que se poden  realizar no lago: paseos en lancha motora, en kaiak, a cabalo, a pé, etc.

Trazado do sendeiro para descender ata a beira do lago

Se algún día tedes a oportunidade de viaxar ata a capital ecuatoriana, non deixedes pasar a posibilidade de achegarvos ata este incrible cráter volcánico e baixar polo recén remodelado paseo que vai dende a aldea (apenas 10 casiñas mal contadas) ata a beira mesma da auga.

Águia sobrevoando os Andes

Quedoume a pena de non poder  ver a ningún cóndor sobrevoando esta zona da cordilleira andina, pero a cambio sí que había unha chea de águias, falcóns e gaviáns. De tódolos xeitos non perdo a esperanza de ver ó mítico cóndor nalgunha das miñas próximas excursións...

Dentro do cráter hai un hoteliño

E para rematar, unha recomendación para cando poidades achegarvos a Quilotoa, por se vos apetece pasar a noite alí; que saibades que hai un hoteliño dentro do cráter. Curioso, non sí?

Volcán Imbabura e laguna de San Pablo

O volcán Imbabura: 4.556 metros sobre o nivel do mar

Como dicía onte, Otavalo non é gran cousa, pero a pouco máis de media hora en autobús e 25 centavos de dólar, está o volcán Imbabura e a laguna de San Pablo, un lugar ben bonito ó que sí que paga a pena achegarse.

O volcán Imbabura ás miñas costas

O Imbabura está extinguido dende hai miles de anos, polo que non representa perigo algún e, certamente, non se diferencia gran cousa dunha montaña calquera. Aínda así, a un sempre lle fai ilusión saber que está diante dun volcán de máis de 4.500 metros de altura...

Á beira da laguna de San Pablo

Xusto ó pé do volcán está a laguna de San Pablo, que é bastante pequeniña (uns 3 quilómetros de longo) pero que conta cunha paisaxe preciosa en toda a súa contorna.

Os paseos en barca son un dos atractivos da laguna de San Pablo

Na laguna hai unha área de lecer onde poder comer, botar un partido de fútbol, voley (o deporte favorito dos ecuatorianos) ou simplemente estomballarse na herba a tomar o sol ou o fresco (a diferencia de temperatura é enorme cando de súpeto as nubes cobren o ceo).

Un menú curto pero típico

Precisamente nesta área de lecer desfrutei dunha das comidas máis auténticas da miña vida: un filete de tilapia (peixe pescado no lago) con choclo asado (millo), patacas, arroz e leituga nun sitio onde estaba completamente rodeado de ecuatorianos, sen ningún outro turista á vista en moitos quilómetros á redonda.

Comendo nun garito de domingueiros ecuatorianos

Todo esto por só 3 dólares bebida incluida, que non era pequena precisamente. En Galicia teríanme cobrado 3 euros só pola cervexa...

Lucindo o meu gorro de humahuaqueño

En Otavalo non tiven moitas ganas de mercar nada, pero nun sitio tan auténtico coma este non puiden evitar a tentación de mercarme un gorriño típico... Bueno, en realidade é típico do Perú, pero hoxe en dìa non hai fronteiras. O caso é que a min gustoume e merqueino...

Botando unha pachanga co traxe tradicional

Ningún ecuatoriano levaba un gorro coma o meu, pero sí que adoitan vestir cos seus traxes tradicionais, especialmente en zonas rurais coma esta. Así, non foi difícil ver a algunha ecuatoriana xogando ó fútbol co seu traxe tradicional. Supoño que sería de reglamento.