Rafael Correa e a súa galería de agasallos

Cerámicas asiáticas

Rafael Correa, o presidente de Ecuador ten moi mala prensa nos países occidentais polos seu aliñamento ideolóxico con Hugo Chávez e polo seu certo grao de populismo (ten un programa na televisión e a radio pública ecuatoriana para facerse un pouco de autobombo. Aínda así, a súa forma de gobernar é ben distinta á de Chávez e certamente vese que está a cambiar o país (para ben), cumprindo coa meirande parte das súas promesas electorais, distribuindo riqueza, etc.

Medallas recibidas por Correa como presidente de Ecuador

Unha pequena mostra de que ás veces os denostados "dirixentes populistas" latinoamericanos teñen moito que ensinar aos nosos políticos é a coherencia dos seus actos. Correa decidiu algo tan lóxico como que os agasallos que lle fan coma representante do seu país non llos están facendo a título persoal, senón que son agasallos que él recibe en nome do Ecuador, polo que pertencen ó país e non a él...

Ata o de agora os presidentes levaban todos estes agasallos á súa casa tras o seu mandato como pertenzas persoais. Correa decidiu que se queden en exposición no Pazo de Carondelet e que pasen a mans do estado. Tamén decidiu doar a banda coa que tomou posesión como presidente, que está valorada en 12.000 dólares, para que poida ser reutilizada en sucesivas tomas de posesión e aforrarlle ó estado uns cartos, aínda que sexan "calderilla" para un país... Ata o de agora, ó igual que sucedía cos agasallos, os presidentes quedaban coa banda en propiedade e cada lexislatura había que mercar unha nova... Pequenos cambios que marcan a diferencia e, sobre todo, un achegamento ao pobo en lugar de asoballamento.

Banda coa que tomou posesión Rafael Correa

Entre todos estes agasallos expostos hai mostras incribles de orfebrería, cristal, louza e outras artesanías das máis diversas procedencias de tódolos continentes. Marabillas procentes de China, Rusia, Oriente medio, Europa, América, etc.

Correa tamén visitou España... Ogallá cambiase de opinión e se levase todas estas cousas para a súa casa con tal de aforrarnos a vergoña de ter que ver exposta esta boneca...

Así se agasalla en España ás visitas institucionais...  será cousa da crise...

O Pazo de Carondelet

Acreditado para entrar no pazo

Nesta segunda viaxe a Quito tiven a oportunidade de entrar a coñecer o Pazo de Carondelet, sede do Goberno de Ecuador. Unha visita que paga a pena facer para achegarse un pouco á historia do país. Desfrutei moito desta visita que non tiña programada e que resultou ser do máis estimulante... Se ides por Quito non deixedes de facela! Resulta curioso ver os salóns onde se reúnen os ministros dende hai séculos para decidir o destino do Ecuador, a sala onde se pronuncian os nomeamentos e comunicados gubernamentais, a porta do despacho do presidente (onde non nos deixaron entrar aínda que ese día Correa non estaba porque tocaba emisión do seu programa na tele, ó estilo Hugo Chávez), etc.

O certo é que é todo un detalle que o presidente decidise abrir a sede gubernamental para que todos os que o desexen poidan coñecer esta peza do patrimonio ecuatoriano, xa que ata 2007 permaneceu pechado ó público e só se pode visitar dende entón. Xa sabedes a teima que teñen os políticos en desfrutar eles sós de todos os bens do patrimonio histórico dos países coma se fosen da súa propiedade. Neste caso, ben por Correa!

Granadeiros de Tarqui, a escolta presidencial ecuatoriana

 

Un dos patios interiores xemelgos do pazo

Mural sobre o descobrimento do Amazonas, ao que se chegou nunha expedición saída de Quito

Mesa na que se celebran os consellos de ministros

Comedor

Capela

Praza da independencia vista dende o pazo

A porta do fondo da ao despacho de Correa, pero o milico era o límite para os turistas...

A Praza da independencia de novo

"Salón amarillo", onde teñen lugar as tomas de posesión do goberno

No Salón amarillo tamén se fan os comunicados presidenciais

O outro patio interior, toda unha fermosura

Un "Todo a 0,35" en Quito

Estou seguro de que todos vos lembrades dos " Todo a 100" e da súa posterior transformación a "Todo a 1 euro", e de como ese todo a un euro ao final converteuse en só un reclamo e ningún dos prezos coincidía con esa cantidade...

En Ecuador non foron tan "intelixentes" (quero dicir timadores e aproveitados), e a pesares de adoptaren o dólar como moeda propia non sufriron unha inflación tan dura coma a de España nos comezos do euro por mor dos redondeos... Esta tenda de "Todo a 0,35 centavos de dólar" tróuxome moitas lembranzas dos extintos "Todo a 100" e algunhas reflexións sobre a nosa forma de ser...

Quito (segunda visita)

Non hai sitio onde vaia onde non estivera antes Bolívar... Menudo viaxeiro este home!

Unha vez máis tiven a oportunidade de pasear por Quito e encántame!; as súas casas de cores, as súas xentes, o enclave co fermoso volcán Pichincha gorecendo a cidade. Quédame aínda a espiña cravada de que as dúas veces que fun o ceo anubado impediume albiscar ao lonxe os volcáns nevadosque rodean a cidade... Aínda así, desfrutei moito con só pasear polas rúas da cidade histórica, todo un agasallo. O único pero foi a choiva, que caeu arreo toda a fin de semana, pero como había meses que non chovía, os quiteños estaban encantados, polo que non me importou acabar mollado coma un pito xa que eles estaban contentos.

Rúa de Quito

Limpabotas quiteño

Outra rúa coas súas características casas de cores

Plano da cidade vella

Fermoso recuncho fora do circuito turístico

Convento de San Francisco

Desta vez choveume arreo

Casa de Sebastián de Benalcázar, fundador da cidade

Basílica do voto nacional dende lonxe

Unha das primeiras casas de dous pisos da cidade que pertenceu a un dos fundadores

Primeira imaxe que me atopo do santo fundador do Opus... ¡Manda carallo!

Gárgolas!

Fachada principal da Basílica do Voto Nacional

 No post de onte xa poñía algunha foto da Basílica do Voto Nacional, pero gardeime un par de imaxes para hoxe que me chamaron moito a atención cando vin esta impoñente igrexa de cerca...

Basílica do Voto Nacional dende o costado oriental

Esta basílica foi contruida en estilo neogótico e incluso garda certas semellanzas con Notre-Dame de París, pero eso non foi o que me chamou a atención.

Torre neogótica

O curioso desta basílica son as súas gárgolas, menos famosas que as da citada Notre-Dame, pero moito máis curiosas, xa que teñen formas de animais autóctonos. Deste xeito, pódense admirar caimáns, tartarugas, pumas ou iguanas (como se ve na foto inferior), entre outros. O dito, moi pero que moi curiosas.

Gárgolas da Basílica do Voto Nacional de Colombia

Quito

Rúa de Quito cun protagonista involuntario. Estes son os teus 15 minutos de fama amigo...

O meu primeiro contacto con Ecuador foi a súa capital: Quito.

Praza Grande

Quito é unha cidade preciosa, co casco vello máis grande e mellor conservado de Latinoamérica, polo que paga moitísimo a pena pasealo ben a fondo e sen presas para sentir o seu encanto colonial.

Catedral primada de Quito

Unha das curiosidades da cidade vella de Quito é que foi o primeiro en ser nomeado Patrimonio da Humanidade pola Unesco xunto co de Cracovia, onde tiven a oportunidade de vivir durante 8 meses.

Rúa de Quito

A cidade é espléndida, pero ten un clima un pouco raro, e é que cando está despexado vai un calor tremendo, pero en canto unha nuve cubre o sol fai falta poñerse unha chaquetiña por mor do fresco; e todo en cuestión de minutos. No meu caso foi suficiente media horiña de sol intenso para chamuscarme o pescozo e a parte superior das orellas...

Unha das múltiples igrexas da cidade

Outra das cousas que me chamaron a atención foi que as igrexas (moi abundantes) da capital ecuatoriana son todas de dúas cores: a fachada principal mantense na pedra orixinal, mentres o resto está cuberto de cal branca, polo que son unha mistura entre as igrexas de pedra que coñecemos no norte de España e as igrexas brancas de estilo colonial que vexo últimamente por este recuncho do mundo.

Teatro Bolívar no centro de Quito que foi devorado polo lume hai ano e medio

Pero sen dúbida, o máis característico de Quito son a cantidade de volcáns que rodean a cidade. Dende os miradoiros poden albiscarse ata 16 volcáns nos días máis claros. Eu tiven a mala sorte de que me tocaron días moi anubados, polo que me quedei coas ganas de ver algúns volcáns nevados tan espectaculares coma o Cotopaxi ou o Cayambe. O que sí que non tiven problemas en admirar foi o Pichincha, un volcán situado na beira da cidade; tan achegado está a Quito que, de feito, marca a súa marxe occidental.

Volcán Pichincha

Podería dicir moitas cousas máis desta preciosa cidade, pero todo se resume en que Quito é a cidade máis bonita das que levo visto nesta beira do Atlántico e estou seguro de que é unha das máis bonitas de toda Latinoamérica, sen dúbida.

Rúa de Quito cunha parte do Pichincha ao fondo

As casas pintadas en cores "pastel" danlle un toque moi fermoso ó casco vello

Estatua no medio da Praza da Independencia (ou Praza Grande)

Basílica do Voto Nacional ó fondo

Igrexas en dúas cores, unha das características da cidade

Fachada do Teatro Bolívar

Un pouco de autobombo, por que non?

Estatutas de Don Quixote nun dos floridos balcóns quiteños

Fachada principal da Basílica do Voto Nacional

Unha das empinadas rúas da cidade

Basílica do Voto Nacional, un dos sinais de identidade da cidade

Monumento de homenaxe ós libertadores

Outra rúa con encanto (coma a maioría das rúas do centro)

Eu onda o Mariscal Sucre, un dos meirandes próceres da independencia da Gran Colombia