Rafael Correa e a súa galería de agasallos

Cerámicas asiáticas

Rafael Correa, o presidente de Ecuador ten moi mala prensa nos países occidentais polos seu aliñamento ideolóxico con Hugo Chávez e polo seu certo grao de populismo (ten un programa na televisión e a radio pública ecuatoriana para facerse un pouco de autobombo. Aínda así, a súa forma de gobernar é ben distinta á de Chávez e certamente vese que está a cambiar o país (para ben), cumprindo coa meirande parte das súas promesas electorais, distribuindo riqueza, etc.

Medallas recibidas por Correa como presidente de Ecuador

Unha pequena mostra de que ás veces os denostados "dirixentes populistas" latinoamericanos teñen moito que ensinar aos nosos políticos é a coherencia dos seus actos. Correa decidiu algo tan lóxico como que os agasallos que lle fan coma representante do seu país non llos están facendo a título persoal, senón que son agasallos que él recibe en nome do Ecuador, polo que pertencen ó país e non a él...

Ata o de agora os presidentes levaban todos estes agasallos á súa casa tras o seu mandato como pertenzas persoais. Correa decidiu que se queden en exposición no Pazo de Carondelet e que pasen a mans do estado. Tamén decidiu doar a banda coa que tomou posesión como presidente, que está valorada en 12.000 dólares, para que poida ser reutilizada en sucesivas tomas de posesión e aforrarlle ó estado uns cartos, aínda que sexan "calderilla" para un país... Ata o de agora, ó igual que sucedía cos agasallos, os presidentes quedaban coa banda en propiedade e cada lexislatura había que mercar unha nova... Pequenos cambios que marcan a diferencia e, sobre todo, un achegamento ao pobo en lugar de asoballamento.

Banda coa que tomou posesión Rafael Correa

Entre todos estes agasallos expostos hai mostras incribles de orfebrería, cristal, louza e outras artesanías das máis diversas procedencias de tódolos continentes. Marabillas procentes de China, Rusia, Oriente medio, Europa, América, etc.

Correa tamén visitou España... Ogallá cambiase de opinión e se levase todas estas cousas para a súa casa con tal de aforrarnos a vergoña de ter que ver exposta esta boneca...

Así se agasalla en España ás visitas institucionais...  será cousa da crise...

O Pazo de Carondelet

Acreditado para entrar no pazo

Nesta segunda viaxe a Quito tiven a oportunidade de entrar a coñecer o Pazo de Carondelet, sede do Goberno de Ecuador. Unha visita que paga a pena facer para achegarse un pouco á historia do país. Desfrutei moito desta visita que non tiña programada e que resultou ser do máis estimulante... Se ides por Quito non deixedes de facela! Resulta curioso ver os salóns onde se reúnen os ministros dende hai séculos para decidir o destino do Ecuador, a sala onde se pronuncian os nomeamentos e comunicados gubernamentais, a porta do despacho do presidente (onde non nos deixaron entrar aínda que ese día Correa non estaba porque tocaba emisión do seu programa na tele, ó estilo Hugo Chávez), etc.

O certo é que é todo un detalle que o presidente decidise abrir a sede gubernamental para que todos os que o desexen poidan coñecer esta peza do patrimonio ecuatoriano, xa que ata 2007 permaneceu pechado ó público e só se pode visitar dende entón. Xa sabedes a teima que teñen os políticos en desfrutar eles sós de todos os bens do patrimonio histórico dos países coma se fosen da súa propiedade. Neste caso, ben por Correa!

Granadeiros de Tarqui, a escolta presidencial ecuatoriana

 

Un dos patios interiores xemelgos do pazo

Mural sobre o descobrimento do Amazonas, ao que se chegou nunha expedición saída de Quito

Mesa na que se celebran os consellos de ministros

Comedor

Capela

Praza da independencia vista dende o pazo

A porta do fondo da ao despacho de Correa, pero o milico era o límite para os turistas...

A Praza da independencia de novo

"Salón amarillo", onde teñen lugar as tomas de posesión do goberno

No Salón amarillo tamén se fan os comunicados presidenciais

O outro patio interior, toda unha fermosura

Un "Todo a 0,35" en Quito

Estou seguro de que todos vos lembrades dos " Todo a 100" e da súa posterior transformación a "Todo a 1 euro", e de como ese todo a un euro ao final converteuse en só un reclamo e ningún dos prezos coincidía con esa cantidade...

En Ecuador non foron tan "intelixentes" (quero dicir timadores e aproveitados), e a pesares de adoptaren o dólar como moeda propia non sufriron unha inflación tan dura coma a de España nos comezos do euro por mor dos redondeos... Esta tenda de "Todo a 0,35 centavos de dólar" tróuxome moitas lembranzas dos extintos "Todo a 100" e algunhas reflexións sobre a nosa forma de ser...

Quito (segunda visita)

Non hai sitio onde vaia onde non estivera antes Bolívar... Menudo viaxeiro este home!

Unha vez máis tiven a oportunidade de pasear por Quito e encántame!; as súas casas de cores, as súas xentes, o enclave co fermoso volcán Pichincha gorecendo a cidade. Quédame aínda a espiña cravada de que as dúas veces que fun o ceo anubado impediume albiscar ao lonxe os volcáns nevadosque rodean a cidade... Aínda así, desfrutei moito con só pasear polas rúas da cidade histórica, todo un agasallo. O único pero foi a choiva, que caeu arreo toda a fin de semana, pero como había meses que non chovía, os quiteños estaban encantados, polo que non me importou acabar mollado coma un pito xa que eles estaban contentos.

Rúa de Quito

Limpabotas quiteño

Outra rúa coas súas características casas de cores

Plano da cidade vella

Fermoso recuncho fora do circuito turístico

Convento de San Francisco

Desta vez choveume arreo

Casa de Sebastián de Benalcázar, fundador da cidade

Basílica do voto nacional dende lonxe

Unha das primeiras casas de dous pisos da cidade que pertenceu a un dos fundadores

Primeira imaxe que me atopo do santo fundador do Opus... ¡Manda carallo!

Que tal se repetimos?

Esto xa o puxera, pero hai veces nas que repetir non está demáis...
Esta fin de semana de novo... EEEEEEEECUADOOOOOOOOOOORRRRRRR!!!!!

O lago de Quilotoa

Lago de Quilotoa

A última das excursións que fixen en Ecuador foi a Quilotoa,  onde hai unha laguna dentro do cráter dun volcán apagado.

Asomando ó lago polo empinado sendeiro de descenso

Chegar a Quilotoa é barato e relativamente sinxelo (basta con coller un autobús dende Quito a Latacunga e dende Latacunga outro autbús ata Quilotoa) e barato (aproximadamente 7 dólares). Pero que sexa sinxelo non quita que sexa un desprazamento longo...

Unhas das paisaxes máis fermosas que nunca vin

Houbo que invertir unhas 6 horas para chegar e 5 para regresar a Quito, pero podo garantizar que a paliza paga a pena. Quilotoa é, sen dubidalo, un dos sitios máis fermosos que tiven a oportunidade de ver na miña vida.

O azul da auga de Quilota é espectacular

O único do que me arrepinto é de non ter quedado a pasar unha noite neste lugar para poder aproveitar a fondo algunhas das actividades que se poden  realizar no lago: paseos en lancha motora, en kaiak, a cabalo, a pé, etc.

Trazado do sendeiro para descender ata a beira do lago

Se algún día tedes a oportunidade de viaxar ata a capital ecuatoriana, non deixedes pasar a posibilidade de achegarvos ata este incrible cráter volcánico e baixar polo recén remodelado paseo que vai dende a aldea (apenas 10 casiñas mal contadas) ata a beira mesma da auga.

Águia sobrevoando os Andes

Quedoume a pena de non poder  ver a ningún cóndor sobrevoando esta zona da cordilleira andina, pero a cambio sí que había unha chea de águias, falcóns e gaviáns. De tódolos xeitos non perdo a esperanza de ver ó mítico cóndor nalgunha das miñas próximas excursións...

Dentro do cráter hai un hoteliño

E para rematar, unha recomendación para cando poidades achegarvos a Quilotoa, por se vos apetece pasar a noite alí; que saibades que hai un hoteliño dentro do cráter. Curioso, non sí?

Volcán Imbabura e laguna de San Pablo

O volcán Imbabura: 4.556 metros sobre o nivel do mar

Como dicía onte, Otavalo non é gran cousa, pero a pouco máis de media hora en autobús e 25 centavos de dólar, está o volcán Imbabura e a laguna de San Pablo, un lugar ben bonito ó que sí que paga a pena achegarse.

O volcán Imbabura ás miñas costas

O Imbabura está extinguido dende hai miles de anos, polo que non representa perigo algún e, certamente, non se diferencia gran cousa dunha montaña calquera. Aínda así, a un sempre lle fai ilusión saber que está diante dun volcán de máis de 4.500 metros de altura...

Á beira da laguna de San Pablo

Xusto ó pé do volcán está a laguna de San Pablo, que é bastante pequeniña (uns 3 quilómetros de longo) pero que conta cunha paisaxe preciosa en toda a súa contorna.

Os paseos en barca son un dos atractivos da laguna de San Pablo

Na laguna hai unha área de lecer onde poder comer, botar un partido de fútbol, voley (o deporte favorito dos ecuatorianos) ou simplemente estomballarse na herba a tomar o sol ou o fresco (a diferencia de temperatura é enorme cando de súpeto as nubes cobren o ceo).

Un menú curto pero típico

Precisamente nesta área de lecer desfrutei dunha das comidas máis auténticas da miña vida: un filete de tilapia (peixe pescado no lago) con choclo asado (millo), patacas, arroz e leituga nun sitio onde estaba completamente rodeado de ecuatorianos, sen ningún outro turista á vista en moitos quilómetros á redonda.

Comendo nun garito de domingueiros ecuatorianos

Todo esto por só 3 dólares bebida incluida, que non era pequena precisamente. En Galicia teríanme cobrado 3 euros só pola cervexa...

Lucindo o meu gorro de humahuaqueño

En Otavalo non tiven moitas ganas de mercar nada, pero nun sitio tan auténtico coma este non puiden evitar a tentación de mercarme un gorriño típico... Bueno, en realidade é típico do Perú, pero hoxe en dìa non hai fronteiras. O caso é que a min gustoume e merqueino...

Botando unha pachanga co traxe tradicional

Ningún ecuatoriano levaba un gorro coma o meu, pero sí que adoitan vestir cos seus traxes tradicionais, especialmente en zonas rurais coma esta. Así, non foi difícil ver a algunha ecuatoriana xogando ó fútbol co seu traxe tradicional. Supoño que sería de reglamento.

Excursión en Ecuador: Otavalo

¡Como lles gustan na rexión andina os autobuses de cores!

Para retomar a viaxe a Ecuador falarei dunha das excursións que fixen alí: Otavalo. Este pobo está situado ó norte de Quito e é moi sonado polas súas artesanías. 2 dólares por unha viaxe de dúas horas é un bo prezo para achegarse a este pobo, pero sería mellor todavía se tivese algo de interese...

Posando cun autobús de Hino Motors

A viaxe comezou na estación de autobuses do norte de Quito (hai outra no sur), que está chea de buses de Hino Motors, unha das fábricas que tiven a oportunidade de visitar en Bogotá por motivos de traballo. Sabía que exportaban a meirande parte da súa producción a Ecuador, pero sorprendeume moitísimo ver ata que punto dominan o mercado deste país, xa que non menos do 80% dos buses ecuatorianos son desta marca.

Unha das rúas do mercado de Otavalo

Otavalo, como dicía antes, é un pobo moi sonado polas súas artesanías, pero en realidade pouco queda artesán no seu mercado, xa que todos os postos teñen as mesmas mercadorías, o que fai sospeitar (en realidade non se sospeita, senon  que se ten a certeza) que a producción artesanal hai tempo que foi desprazada pola producción industrial.

Paseando polo mercado de Otavalo

Aqueles ós que lles gusten os mercadiños poderán desfrutar mercando mantas, ponchos, alfombras, panos, pratos e todo tipo de cousas con motivos andinos. Aqueles ós que non lles gusten estas cousas é mellor que se aforren esta excursión. Ó final é posible atopar en Quito todo canto hai no mercadiño de Otavalo.

A praza de Otavalo

O pobo en sí non ofrece gran cousa: unha praza central bastante bonita e as súas curiosas farolas decoradas con iconas da rexión: colibríes, o volcán Imbabura, a súa igrexa, etc.

Decoración das farolas de Otavalo: un colibrí

Resumindo, Otavalo non é gran cousa, pero preto deste pobo sí que hai algunhas cousiñas máis que interesantes que me reservo para a próxima vez...

Decoración das farolas de Otavalo: o volcán Imbabura

Decoración das farolas de Otavalo: a igrexa do pobo