Enlaces

domingo, 11 de noviembre de 2012

La Paz a pé de rúa, primeiras impresións de Bolivia


Destino: La Paz
Chegou o momento de volver a sair de Colombia por un anaco, esta vez rumbo a Bolivia para achegarme un pouco máis de preto á América andina máis profunda...

O habitual en La Paz é atoparse coas "cholitas", vestidas ao xeito tradicional
O primeiro punto de contacto con Bolivia foi La Paz, a cidade máis coñecida e capital de facto do país, aínda que a capital oficial sexa Sucre.

O caos da distribución eléctrica é unha característica común nos países que levo visitado
Bastan uns minutos na cidade para caer na conta da situación de atraso (con respecto aos cánones occidentais) que vive Bolivia. A impresión xeral que transmite a cidade é a decadencia, semella que daquí a 50 anos tódolos edificios antigos caerán derrubados pola acción do tempo e a falta de mantemento.
Aspecto de boa parte do centro de La Paz
A zona "moderna" da cidade está composta por edificios dos setenta e oitenta, polo que parece que a modernidade pasou por La Paz hai moito tempo pero que non ficou e que deberá seguir agardando polo momento axeitado para dar o paso adiante que precisa.
Liceo de señoritas
As edificacións novas construidas con ladrillo abondan, pero esto non significa progreso nin moito menos. Os edificios novos están a medio rematar, incluso no centro histórico, onde sustitúen sen pudor ás vellas casas coloniais de adobe (material de pobres), de xeito que o feísmo e a falta de respeto polo antigo danlle a esta zona un aspecto descoidado e caótico.
Rúa de La Paz
Polo tanto, a beleza da súa zona antiga non é un dos atractivos da cidade, como sucede en Quito, que en materia de conservación ven sendo todo o contrario a La Paz. Ata agora a miña impresión era que Bogotá tampouco destacaba pola conservación do seu centro histórico, pero visto o visto, teño que admitir que non está tan mal (teño pendente escribir no blog sobre o barrio da Candelaria de Bogotá, que a estas alturas non teño perdón por non tervos amosado a parte máis bonita desta cidade...).
Praza de San Francisco
La Paz está ubicada nun val nunha zona ben alta dos Andes, cunha altura variable: 3.600 metros sobre o nivel do mar na zona histórica, 3.100 metros na zona sur e 4.100 metros nas zonas máis altas. Polo tanto, ten uns desniveis de 1.000 metros entre unhas partes e outras, así que podedes imaxinar as empinadas costas que hai que superar para desprazarse pola cidade (peor que Vigo)...
Unha fermosa praza de La Paz
Este desnivel fai que dende o centro sexa unha constante ver ao fondo ladeiras poboadas de casas apretadas unhas a outras que dan unha composición urbana moi característica á cidade.
Edificio oficial coas dúas bandeiras de Bolivia, a tradicional e a Wiphala, que representa aos pobos indíxenas e que foi recuperada polo goberno de Evo
 Queda moito que contar e moitas fotos que amosar, pero por hoxe é suficiente.

Igrexa na zona colonial
Basílica de San Francisco, unha das principais igrexas da cidade

Rúa empinada, unha constante en La Paz

As zonas altas, sempre visibles, evidencian os fortes desniveis


Desfile de comunidades tradicionais

Máis desfile

Placa da rúa de Sanxenxo...

Sempre me chama a atención a decoración exótica das igrexas de América Latina, neste caso piñas (ou moras, non me queda de todo claro)

A zona nova de La Paz, que xa non é tan nova...

As rúas de La Paz están cheas de poemas e citas que aluden á cidade

martes, 30 de octubre de 2012

Música boliviana que ti coñeces


"Llorando se fue", unha canción dos bolivianos Kjarkas. Pensas que non a coñeces? Dalle ó "play".

Seguro que a moitos xa vos din a chapa con esta historia, pero nunca está demáis repetila: Kaoma triunfou con esta canción dándoa a coñecer como "A lambada", pero foron acusados de plaxio e perderon o xuizo. Obvio, a Lambada non é máis que a traducción literal deste tema que os Kjarkas xa compuxeran no 1981. Esta versión é especialmente fermosa, con todo o estadio rebordando e cantando entregado. Espero que vos guste tanto como a min.

Quixen escoller este exemplo de música xenuinamente andina que todos levamos gravado na nosa memoria asociado erróneamente a Brasil como homenaxe a Bolivia, un incrible país que sempre está en segundo plano e ó que nunca prestamos atención.

Bolivia, alá vou!

Pd: que che den polo saco JLo, a túa versión é a peor!

martes, 23 de octubre de 2012

Rafael Correa e a súa galería de agasallos

Cerámicas asiáticas
Rafael Correa, o presidente de Ecuador ten moi mala prensa nos países occidentais polos seu aliñamento ideolóxico con Hugo Chávez e polo seu certo grao de populismo (ten un programa na televisión e a radio pública ecuatoriana para facerse un pouco de autobombo. Aínda así, a súa forma de gobernar é ben distinta á de Chávez e certamente vese que está a cambiar o país (para ben), cumprindo coa meirande parte das súas promesas electorais, distribuindo riqueza, etc.


Medallas recibidas por Correa como presidente de Ecuador
Unha pequena mostra de que ás veces os denostados "dirixentes populistas" latinoamericanos teñen moito que ensinar aos nosos políticos é a coherencia dos seus actos. Correa decidiu algo tan lóxico como que os agasallos que lle fan coma representante do seu país non llos están facendo a título persoal, senón que son agasallos que él recibe en nome do Ecuador, polo que pertencen ó país e non a él...

Ata o de agora os presidentes levaban todos estes agasallos á súa casa tras o seu mandato como pertenzas persoais. Correa decidiu que se queden en exposición no Pazo de Carondelet e que pasen a mans do estado. Tamén decidiu doar a banda coa que tomou posesión como presidente, que está valorada en 12.000 dólares, para que poida ser reutilizada en sucesivas tomas de posesión e aforrarlle ó estado uns cartos, aínda que sexan "calderilla" para un país... Ata o de agora, ó igual que sucedía cos agasallos, os presidentes quedaban coa banda en propiedade e cada lexislatu
ra había que mercar unha nova... Pequenos cambios que marcan a diferencia e, sobre todo, un achegamento ao pobo en lugar de asoballamento.

Banda coa que tomou posesión Rafael Correa
Entre todos estes agasallos expostos hai mostras incribles de orfebrería, cristal, louza e outras artesanías das máis diversas procedencias de tódolos continentes. Marabillas procentes de China, Rusia, Oriente medio, Europa, América, etc.

Correa tamén visitou España... Ogallá cambiase de opinión e se levase todas estas cousas para a súa casa con tal de aforrarnos a vergoña de ter que ver exposta esta boneca...

Así se agasalla en España ás visitas institucionais...  será cousa da crise...

martes, 16 de octubre de 2012

O Pazo de Carondelet



Acreditado para entrar no pazo
Nesta segunda viaxe a Quito tiven a oportunidade de entrar a coñecer o Pazo de Carondelet, sede do Goberno de Ecuador. Unha visita que paga a pena facer para achegarse un pouco á historia do país. Desfrutei moito desta visita que non tiña programada e que resultou ser do máis estimulante... Se ides por Quito non deixedes de facela! Resulta curioso ver os salóns onde se reúnen os ministros dende hai séculos para decidir o destino do Ecuador, a sala onde se pronuncian os nomeamentos e comunicados gubernamentais, a porta do despacho do presidente (onde non nos deixaron entrar aínda que ese día Correa non estaba porque tocaba emisión do seu programa na tele, ó estilo Hugo Chávez), etc.

O certo é que é todo un detalle que o presidente decidise abrir a sede gubernamental para que todos os que o desexen poidan coñecer esta peza do patrimonio ecuatoriano, xa que ata 2007 permaneceu pechado ó público e só se pode visitar dende entón. Xa sabedes a teima que teñen os políticos en desfrutar eles sós de todos os bens do patrimonio histórico dos países coma se fosen da súa propiedade. Neste caso, ben por Correa!

Granadeiros de Tarqui, a escolta presidencial ecuatoriana
 

Un dos patios interiores xemelgos do pazo

Mural sobre o descobrimento do Amazonas, ao que se chegou nunha expedición saída de Quito
Mesa na que se celebran os consellos de ministros

Comedor

Capela

Praza da independencia vista dende o pazo

A porta do fondo da ao despacho de Correa, pero o milico era o límite para os turistas...

A Praza da independencia de novo

"Salón amarillo", onde teñen lugar as tomas de posesión do goberno

No Salón amarillo tamén se fan os comunicados presidenciais

O outro patio interior, toda unha fermosura

lunes, 15 de octubre de 2012

Un "Todo a 0,35" en Quito

Estou seguro de que todos vos lembrades dos " Todo a 100" e da súa posterior transformación a "Todo a 1 euro", e de como ese todo a un euro ao final converteuse en só un reclamo e ningún dos prezos coincidía con esa cantidade...

En Ecuador non foron tan "intelixentes" (quero dicir timadores e aproveitados), e a pesares de adoptaren o dólar como moeda propia non sufriron unha inflación tan dura coma a de España nos comezos do euro por mor dos redondeos... Esta tenda de "Todo a 0,35 centavos de dólar" tróuxome moitas lembranzas dos extintos "Todo a 100" e algunhas reflexións sobre a nosa forma de ser...

domingo, 14 de octubre de 2012

Día de Espuña


12 de outubro, Día da raza (aquí aínda conserva ese nome en lugar do Día da hispanidade), festa de rigor na Embaixada de España, e eu fun un dos invitados.

Resulta curioso que os españois teñamos máis importancia cando estamos fora que cando estamos dentro do noso país... Se estivese en Galicia non me terían invitado nin a unha recepción no meu concello, e se quixese asistir a un deses desfiles militares que se organizan para honrar a españolidade (que terá que ver unha cousa coa outra, pregunto eu...), tería que ter loitado por un sitio na primeira fila contra tódalas marujas do país; porén, aquí en Colombia sí me invitan a tomarlle uns viños e uns canapés co embaixador, cos máximos representantes do exército e a garda civil, cos xerentes das grandes empresas españolas, etc.

Terei que desfrutar destes privilexios mentres poida (como bo español sonche ben amigo das cousas gratis e dos gañotazos), que cando volva a España serei de novo un cidadán de segunda... Que cousas...

miércoles, 10 de octubre de 2012

Fartándome de roxóns

Ollo ó graxenta que está a bolsa!
Colombia, un gran país no que podes mercar roxóns auténticos en calquera tenda... Ñam ñam, esto sí que é boa alimentación! (e non a do avión da que falaba o outro día...).

O único que non boto en falta de Galicia (ademáis da choiva, claro...)